Horacy

Biografia

Horacy, właściwie Kwintus Horacjusz Flakkus, był rzymskim poetą, wielkim lirykiem epoki Augusta. Urodził się w 65 roku p.n.e. w Wenuzji na południu Italii jako syn wyzwoleńca, który zabrał go do Rzymu, by uczyli go najlepsi nauczyciele, a potem studiował filozofię w Atenach. Tam, po zamordowaniu Juliusza Cezara, wstąpił do armii Brutusa i walczył jako oficer pod Filippi w 42 roku p.n.e.; gdy republikanie przegrali, wrócił do domu i przekonał się, że odebrano mu ojcowską ziemię. Znalazł pracę jako pisarz w skarbie państwa, a pierwsze wiersze zjednały mu przyjaźń Wergiliusza, który przedstawił go Mecenasowi, wielkiemu opiekunowi poetów, a ten podarował mu później posiadłość w górach Sabinów.

W Satyrach i Listach lekkim, ironicznym głosem mówi o tym, jak dobrze żyć, a jego cztery księgi Pieśni przeniosły do łaciny miary greckiej liryki. Zawierają niektóre z najczęściej cytowanych wersów poezji łacińskiej, od carpe diem, chwytaj dzień, po złoty środek i dumne zapewnienie, że wzniósł pomnik trwalszy niż ze spiżu. W 17 roku p.n.e. August wybrał go do napisania hymnu na Igrzyska Stulecia, a jego list o sztuce poetyckiej, Ars poetica, przez wieki był przewodnikiem poetów i krytyków. Zmarł w Rzymie w 8 roku p.n.e., niespełna dwa miesiące po Mecenasie, i został pochowany obok niego na Eskwilinie.