Ovidije

Biografija

Ovidije, punim imenom Publije Ovidije Nazon, bio je rimski pesnik, poslednji od velikih pesnika Avgustovog doba. Rođen je 43. godine p. n. e. u Sulmonu, u planinama istočno od Rima, u staroj viteškoj porodici, a otac ga je poslao u Rim da uči retoriku kako bi napravio karijeru u sudstvu i državnoj službi. Obavljao je nekoliko nižih dužnosti, ali ih je napustio zbog poezije, a njegove duhovite ljubavne pesme, Ljubavi, Heroide, pisma mitskih junakinja muškarcima koji su ih ostavili, i šaljivi udžbenik zavođenja Umetnost ljubavi, učinile su ga najomiljenijim pesnikom Rima.

Njegovo najveće delo, Metamorfoze, u petnaest knjiga pripoveda oko dvesta pedeset mitova o preobražajima, od stvaranja sveta do obogotvorenja Julija Cezara. Godine 8. n. e. Avgust ga je iznenada prognao u Tomis, na obali Crnog mora u današnjoj Rumuniji, zbog onoga što je Ovidije nazvao jednom pesmom i jednom greškom; pesma je bila Umetnost ljubavi, a greška nikada nije objašnjena. U progonstvu je napisao Tužne pesme i Pisma s Ponta, uzalud moleći da mu se dopusti povratak, i umro je u Tomisu oko 17. godine n. e. Metamorfoze su postale jedna od najuticajnijih knjiga evropske književnosti i umetnosti, izvor za Dantea, Čosera, Šekspira i bezbroj slikara.